Dział: Z praktyki ortopedy

W artykule opisano przypadek pięcioletniego pacjenta ze złamaniem przezkłykciowym końca dalszego kości ramiennej. Złamanie leczone było zachowawczo ze względu na akceptowalne ustawienie odłamów kostnych. Jednak ze względu na cechy nieustępującego porażenia nerwu pośrodkowego dziecko wymagało interwencji chirurgicznej, a następnie intensywnego usprawniania. Po trzech miesiącach od operacji, dzięki intensywnemu usprawnianiu, funkcja ręki znacząco się poprawiła, umożliwiając dziecku codzienne funkcjonowanie.

Choroba zwyrodnieniowa stawów (osteoarthritis – OA) jest jedną z najczęstszych przyczyn niepełnosprawności w populacji osób starszych. Główny objaw choroby stanowią przewlekłe dolegliwości bólowe utrudniające lub uniemożliwiające pacjentom codzienną aktywność. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) są najczęściej zalecanymi substancjami w celu zmniejszania dolegliwości bólowych chorych o udowodnionej skuteczności. Mogą być stosowane w formie doustnej, parenteralnej lub miejscowej. Choć są skuteczne w każdej z form podania, należy zaznaczyć, że w przypadku dwóch pierwszych dróg podania leki osiągają duże stężenie w surowicy krwi, co wiąże się z wyższym ryzykiem wystąpienia powikłań i działań niepożądanych. Zgodnie z danymi miejscowe stosowanie NLPZ ma podobną efektywność w aspekcie zmniejszania dolegliwości bólowych oraz hamowania stanu zapalnego, jak podawanie ich w formie doustnej. Ponadto wiąże się z mniejszym ryzykiem wystąpienia ogólnoustrojowych działań niepożądanych. Do najczęściej stosowanych NLPZ w formie miejscowej zalicza się: ketoprofen, diklofenak, naproksen oraz ibuprofen. Wiele źródeł wskazuje na najwyższą skuteczność ketoprofenu, ze względu na jego właściwości farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Liczne międzynarodowe wytyczne zalecają stosowanie miejscowych NLPZ jako leczenia pierwszego wyboru w łagodnej i umiarkowanej chorobie zwyrodnieniowej stawów. 

W artykule omówiono zastosowanie kolagenu w iniekcjach okołokręgowych wykonywanych pod kontrolą ultrasonografii – okołokorzeniowych i okołostawowych oraz sposoby infiltracji tkanek miękkich okołokręgowo bez kontroli obrazowej. Spektrum omawianych przypadków to dyskopatia, zmiany zwyrodnieniowe stawów, stenoza kanału kręgowego oraz zespoły przeciążeniowe. W artykule zaprezentowano technikę iniekcji, algorytmy dawkowania oraz opieki nad pacjentem. 

W artykule zaprezentowano doświadczenia autora dotyczące wykorzystania tomografii komputerowej z nawigacją laserową w leczeniu zespołów bólowych odcinka lędźwiowego i stawu krzyżowo-biodrowego. Wykonywano iniekcje dodyskowe, okołostawowe i okołokorzeniowe z wykorzystaniem mieszaniny ozonu, leków steroidowych i miejscowych leków znieczulających, a także autologicznej surowicy własnej, tj. terapii Orthokine. Ze względu na bardzo wysoką skuteczność precyzyjnego pozycjonowania igły procedura odgrywa zasadniczą rolę w tzw. iniekcjach diagnostycznych u pacjentów na granicy leczenia operacyjnego.

Należy przyjąć, że lepszą skuteczność leczenia usprawniającego chorych z iSCI na poziomie szyjnym kręgosłupa uzyskuje się metodami spersonalizowanej kinezyterapii z uzupełnieniem współczesnych metod fizykoterapii, takich jak elektroterapia nerwów oraz zabiegi wysokoczęstotliwościowej przezczaszkowej stymulacji magnetycznej. Te ostatnie obecnie nie są zawarte w standardach leczenia zachowawczego. W przedstawianej pracy badania neurofizjologiczne wykonano przed cyklem intensywnej, indywidualnie dobranej neurorehabilitacji z zastosowaniem technik kinezyterapii oraz tuż po jej zakończeniu. W tej pracy celami były opis proponowanego algorytmu leczenia zachowawczego i ocena jego skuteczności w pięciomiesięcznej obserwacji. Spersonalizowany algorytm postępowania fizjoterapeutycznego dla chorych z niecałkowitym uszkodzeniem rdzenia kręgowego, na podstawie wyników badań neurofizjologicznych, ukierunkowany na reedukację ruchowo-czuciową, prowadzi do umiarkowanej poprawy sprawności jednostek ruchowych mięśni kończyn górnych oraz przewodnictwa impulsów nerwowych we włóknach ruchowych nerwów pośrodkowych. U chorych tych występuje progresja deficytów czuciowych w zakresie dermatomów C3-C8.

Postępy technologiczne w ortopedii zaowocowały opracowaniem szeregu nowych technik, które zmniejszyły okołooperacyjny uraz pacjenta, skróciły czas hospitalizacji i poprawiły wyniki leczenia. Pomimo wielu docenianych korzyści, płynących m.in. z miniinwazyjnych technik chirurgicznych stosowanych w ortopedii i traumatologii, nadal operacyjna interwencja obciążona jest znaczącymi wadami. Zastosowanie robotów pozwoli w pełni wykorzystać ich potencjał, dzięki powtarzalności, bezpieczeństwu i dokładności. W artykule przeglądowym omówiono wymagania kliniczne i wyzwania techniczne związane z zastosowaniem robotycznych platform w ortopedii, ze szczególnym uwzględnieniem robota NAVIO. W przypadku UKA, TKA i THA, chirurgiczne interwencje przeprowadzone z zastosowaniem robota są  bezpieczne i tak samo skuteczne jak konwencjonalny zabieg. Chociaż niektóre badania pokazują, że roboty są lepsze niż konwencjonalna technika w pozycjonowaniu implantów, balansowaniu operowanego stawu, skracają czas operacji i przyczyniają się do zmniejszenia utraty krwi, ale aby to potwierdzić, potrzeba jednak więcej wiarygodnych badań w niezależnych ośrodkach. 

Staw kolanowy jest największym stawem ustroju ludzkiego, ale równocześnie stawem najczęściej ulegającym uszkodzeniom urazowym i najbardziej podatnym na występowanie różnego rodzaju patologii, w tym zmian zwyrodnieniowych. Choroba ma istotny związek z wiekiem człowieka. Zmiany zwyrodnieniowe występują najczęściej powyżej 50. roku życia. W przeważającej liczbie chorych zmiany chorobowe dotyczą przedziału przyśrodkowego stawu kolanowego, prowadząc do szpotawej deformacji osi kończyny. Alloplastyka stawu kolanowego jest obecnie jedną z częściej wykonywanych procedur na oddziałach ortopedycznych [1, 2]. Zabieg rekonstrukcji więzadła właściwego rzepki jest zabiegiem wykonywanym rzadko. Natomiast zabieg alloplastyki stawu kolanowego z równoczesną rekonstrukcją zastarzałego uszkodzenia więzadła rzepki jest zabiegiem niestandardowym [4, 6–8, 10–17]. Celem artykułu jest analiza leczenia chorej w Klinice Ortopedii i Traumatologii Narządu Ruchu 4. WSKzP we Wrocławiu z powodu zaawansowanych zmian zwyrodnieniowych stawu kolanowego prawego z zastarzałym uszkodzeniem więzadła właściwego rzepki – do urazu doszło 19 lat przed alloplastyką.

Obecnie istotny wpływ na działalność leczniczą ma epidemia koronawirusa SARS-CoV-2. Choroby zakaźne i zakażenia podlegają regulacjom prawnym. Celem artykułu jest przybliżenie podstawowych pojęć i instytucji prawnych związanych z epidemią koronawirusa SARS-CoV-2 w Polsce.