Od kilku już lat ultrasonografia narządu ruchu w Polsce znajduje zastosowanie jako bardzo praktyczne narzędzie zarówno do szybkiej diagnostyki uszkodzeń urazowych mięśni, ścięgien i więzadeł, przesiewowego badania stopnia zmian zwyrodnieniowych
i zapalnych stawów, jak również celowanej rehabilitacji pod postacią sonofeedbacku. Na początek kilka obrazów uszkodzeń ścięgien stożka rotatorów stawu ramiennego.
REKLAMA
Kryteria normy:
- gładkie obrysy części zewnętrznej (od strony kaletki),
- równoległy przebieg włókien,
- równomierna wysoka echogeniczność ścięgna w strefie prostopadłego przebiegu wiązki ultradźwięków,
- gładkie obrysy części wewnętrznej (od strony stawowej) bez wyraźnego odsłaniania chrząstki stawowej,
- równe zarysy warstwy kostnej głowy kości ramiennej.
Kryteria normy:
- gładkie obrysy części zewnętrznej (od strony kaletki),
- równoległy przebieg włókien aż do przyczepu obwodowego,
- równomierna wysoka echogeniczność ścięgna w strefie prostopadłego przebiegu wiązki ultradźwięków,
- gładkie obrysy części wewnętrznej (od strony stawowej) z wyraźną granicą przyczepu i chrząstki stawowej,
- równe zarysy warstwy kostnej guzka większego i głowy kości ramiennej.
Kryteria rozpoznania:
- zachowana ciągłość ścięgna nadgrzebieniowego,
- gładkie obrysy części zewnętrznej (od strony kaletki),
- skrócenie profilu ścięgna z uniesieniem jego granicy zewnętrznej (zaokrąglenie linii kaletki podbarkowej),
- górna migracja głowy kości ramiennej,
- skrócenie dystansu wyrostek barkowy–guzek większy,
- kompresja strefy przyczepu dystalnego na guzku większym kości ramiennej.
Kryteria rozpoznania:
- po stronie lewej zachowana zewnętrzna część ścięgna nadgrzebieniowego w części zewnętrznej (od strony kaletki), ubytek włókien od strony stawowej – ciemna (hipoechogeniczna) strefa od strony kontaktu z głową kości ramiennej,
- po stronie prawej – zachowany zarówno zewnętrzny, jak i wewnętrzny zarys ścięgna z jego równomierną echogenicznością oraz gładkim obrysem kostnym głowy kości ramiennej.
Kryteria rozpoznania:
- zachowana ciągłość ścięgna nadgrzebieniowego w części zewnętrznej (od strony kaletki),
- ubytek włókien od strony stawowej – ciemna (hipoechogeniczna) strefa od strony kontaktu z głową kości ramiennej – pomiar wskazuje na grubość pozostałej zdrowej części ścięgna.
Kryteria rozpoznania:
- brak echa ścięgna nadgrzebieniowego (mięsień naramienny przylega bezpośrednio do głowy kości ramiennej),
- górna migracja głowy kości ramiennej do wysokości wyrostka barkowego z konfliktem kostnym (ryglowaniem stawu).
Kryteria rozpoznania:
- brak echa ścięgna nadgrzebieniowego (mięsień naramienny przylega bezpośrednio do głowy kości ramiennej),
- zarysy głowy kości ramiennej nierówne na skutek powtarzających się mikrouszkodzeń w przebiegu konfliktu podbarkowego.
Kryteria rozpoznania:
- po stronie lewej zachowana ciągłość ścięgna z zachowanym odstępem guzka większego kości ramiennej od wyrostka barkowego łopatki,
- po stronie prawej – brak ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego i znaczne zawężenie odstępu guzka większego kości ramiennej od wyrostka barkowego łopatki – obraz cieśni podbarkowej strukturalnej.
