Siarczan chondroityny w chorobie zwyrodnieniowej stawu kolanowego i biodrowego

Choroba zwyrodnieniowa stawów (osteoarthritis – OA)

Choroba zwyrodnieniowa stawów jest najczęściej występującą postacią choroby stawów i jedną z głównych przyczyn zaburzeń funkcjonowania oraz przewlekłego bólu na świecie. Jej przebieg charakteryzuje się postępującą destrukcją chrząstki oraz stanem zapalnym, któremu towarzyszą ból, sztywność i ograniczenie ruchomości. Zmiany najczęściej występują w stawach kolanowych i biodrowych. Choroba prowadzi do pogorszenia sprawności fizycznej i obniżenia jakości życia pacjentów. Częstość jej występowania stale wzrasta, co wynika ze starzenia się populacji oraz zwiększającego się odsetka pacjentów z nadwagą i otyłością [1, 2].
Etiopatogeneza OA jest złożona i obejmuje współdziałanie czynników mechanicznych oraz biologicznych, prowadzących do postępującej degeneracji stawu. W warunkach fizjologicznych chrząstka stawowa, zbudowana głównie z kolagenu typu II, proteoglikanów i chondrocytów, zapewnia amortyzację obciążeń oraz umożliwia płynny ruch stawu. W przebiegu choroby dochodzi do zaburzenia równowagi między syntezą a degradacją składników macierzy zewnątrzkomórkowej, co prowadzi do stopniowego uszkodzenia chrząstki. Za ten proces odpowiadają cytokiny prozapalne, takie jak interleukina 1β (IL-1β) i czynnik martwicy nowotworów α (TNF-α), oraz enzymy proteolityczne, przede wszystkim metaloproteinazy macierzy (matrix metalloproteinases – MMP), których aktywność prowadzi do degradacji kolagenu typu II i utraty proteoglikanów. Następstwem tego procesu jest rozmiękanie i ścieranie chrząstki stawowej. W miarę postępu choroby pojawia się kostnienie śródchrzęstne z wytwarzaniem torbieli i osteofitów, a w zaawansowanych stadiach dochodzi do odsłonięcia powierzchni kości podchrzęstnej. Zmianom tym często towarzyszy zapalenie błony maziowej, ból, obrzęk oraz sztywność stawu [1–3].
Leczeni...