Rosnący udział dzieci i młodzieży w zorganizowanej aktywności sportowej wiąże się ze zwiększoną częstością przeciążeniowych dolegliwości narządu ruchu. Diagnostyka bólu w okolicy przyczepów ścięgnistych u pacjentów pediatrycznych wymaga uwzględnienia dojrzałości szkieletowej oraz szczególnej podatności otwartych chrząstek wzrostowych, apofiz i wtórnych ośrodków kostnienia na powtarzalne obciążenia trakcyjne. U młodszych pacjentów częstymi przyczynami dolegliwości są choroba Osgooda–Schlattera, zespół Sindinga–Larsena–Johanssona oraz choroba Severa, natomiast tendinopatie występują częściej u nastolatków. Szczególną grupą pacjentów są osoby od około 12. roku życia, zwłaszcza aktywne fizycznie, u których dolegliwości przeciążeniowe mogą dotyczyć zarówno struktur typowych dla okresu wzrastania, jak i samych ścięgien. Celem pracy jest przedstawienie zasad różnicowania tendinopatii z patologiami okresu wzrastaniaoraz omówienie miejsca interwencji żywieniowych i suplementacji w postępowaniu terapeutycznym. Rozpoznanie powinno się opierać przede wszystkim na dokładnej lokalizacji bólu, jego zależności od obciążenia, ocenie dojrzałości szkieletowej oraz wynikach testów funkcjonalnych. Badania obrazowe mają znaczenie pomocnicze i powinny być wykonywane, gdy ich wynik może wpłynąć na rozpoznanie lub dalsze leczenie. Podstawą postępowania są modyfikacja obciążeń, progresywna rehabilitacja oraz zapewnienie odpowiedniej dostępności energii i podaży składników odżywczych. Dane dotyczące stosowania kolagenu, żelatyny, witaminy C i preparatów wieloskładnikowych są ograniczone i pochodzą głównie z badań osób dorosłych. Nie ma obecnie podstaw do rutynowego zalecania tych preparatów dzieciom i młodzieży. U wybranych starszych nastolatków suplementację można rozważać indywidualnie, wyłącznie jako uzupełnienie właściwie prowadzonej rehabilitacji i po ocenie sposobu żywienia, potencjalnych niedoborów oraz bezpieczeństwa preparatu.
Autor: Tomasz Jakutowicz
