Ocena zmian morfologicznych w tkankach okołoprotezowych po alloplastyce stawów biodrowych oraz kolanowych

Infekcje okołoprotezowe to jedne z najczęstszych i najbardziej destruktywnych powikłań po zabiegu alloplastyki stawów. Mimo że częstość tego problemu szacuje się na mniej więcej 1–2% po alloplastykach pierwotnych, ok. 4% po alloplastykach rewizyjnych [2] oraz 20–25% po zabiegach megaprotez [3], to pięcioletnie przeżycie pacjentów z infekcją okołoprotezową jest gorsze niż w przypadku raka prostaty i piersi [4]. Co więcej, biorąc pod uwagę coraz większą liczbę wykonywanych zabiegów tego typu oraz starzenie się społeczeństwa, problem z roku na rok staje się coraz bardziej poważny [5]. 
Ma na to wpływ kilka czynników – przede wszystkim trudności diagnostyczne oraz ograniczona możliwość skutecznego i trwałego wyleczenia infekcji. Nic więc dziwnego, że zainteresowanie tym tematem w środowisku ortopedycznym rośnie, a złożoność problemu prowadzi do potrzeby tworzenia zespołów wielodyscyplinarnych (multi-disciplinary team – MDT). Wiele doniesień i publikacji udowodniło, że taka współpraca jest najlepszą drogą do poprawy wyników leczenia [6, 7]. Wśród członków takiego zespołu nie może zabraknąć doświadczonego patomorfologa, który odgrywa istotną rolę na etapie diagnostyki.
O skali trudności w zakresie diagnostyki infekcji okołoprotezowych świadczy fakt, że do dziś brak jednej, zunifikowanej, definicji tego problemu, a wiele towarzystw i instytucji międzynarodowych opracowało swoje własne kryteria diagnostyczne. Wśród nich największą rolę odgrywają trzy główne kryteria opracowane przez: 

• Musculoskeletal Infection Society (MSIS) [8], 
• The International Consensus Meeting on Periprosthetic Joint Infection (ICM Philly) [9], 
• European Bone & Joint Infection Society (EBJIS) [10]. 

Wszystkie one analizują wyniki badań laboratoryjnych, badanie płynu stawowego, badanie mikrobiologiczne, jak również badanie histopatologiczne. Jest to w praktyce bardzo użyteczne narzędzie, ponieważ nie tylko pozwala na zdiagnozowanie lub wykluczenie infekcji okołoprotezowej, ale również umożliwia poddanie analizie tkanek okołoprotezowych w kierunku innych stanów chorobowych. Na tej podstawie prof. Krenn i jego zespół opracowali i opublikowali Consensus Classification of Joint Implant Related Pathology [1]. Dzięki temu powstało narzędzie nie tylko pozwalające różnicować infekcję od braku infekcji, ale również umożliwiające rozpoznanie artrofibrozy czy niepożądanych reakcji tkankowych. Jest to niezmiernie ważne szczególnie w sytuacjach wątpliwych, kiedy obraz radiologiczny, kliniczny i laboratoryjny nie daje pewności, czy doszło do infekcji, czy np. do reakcji tkanek na niestabilność implantu lub obecność drobnych
cząstek. 
W pracy przedstawiono klasyfikację zmian tkankowych stawów po zabiegach endoprotezoplastyki z uwzględnieniem własnej dokumentacji fotograficznej z bieżących przypadków.

Klasyfikacja histopatologiczna (system SLIM)

Tkankowy mechanizm...