Cukrzyca typu 2 stanowi istotny problem kliniczny w kontekście leczenia operacyjnego, w tym procedur ortopedycznych. Rosnąca częstość występowania zaburzeń metabolicznych w populacji ogólnej przekłada się na zwiększony odsetek pacjentów z T2DM poddawanych zabiegom chirurgicznym. W grupie obserwuje się wyraźnie zwiększone ryzyko powikłań około- i pooperacyjnych, w tym infekcji w obszarze zabiegowym, zaburzeń gojenia tkanek miękkich oraz opóźnionego zrostu kostnego. Proces gojenia rany nie ogranicza się do prostego wydłużenia czasu regeneracji, ale ulega istotnym zmianom jakościowym na poziomie komórkowym i molekularnym.
Autor: Receptomat.io
